மத சகிப்புத்தன்மையும் பன்மைத்துவமும்!

இஸட்.ஏ.எம். பவாஸ் BACC (Hons), சர்வதேச இஸ்லாமிய பல்கலைக்கழகம், மலேசியா

இஸ்லாத்தின் தூது சர்வதேசத்தன்மை வாய்ந்தது. அகிலத்தார் அனைவருக்கும் அருளாகவே அல்லாஹ் தனது மார்க்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறான். ஆதம் (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்கள் முதல் இறுதித் தூதர் முஹம்மத் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் வரை அல்லாஹ் வழங்கியுள்ள அடிப்படைக் கோட்பாடுகள் வேறுபாடுகள் எதுவுமின்றி இருந்துள்ளன. காலத்துக்குக் காலம் வாழ்வியல் ஒழுங்குமுறைகளும் சட்டங்களுமே வேறுபட்டுள்ளன. அனைத்து நபிமார்களின் தூதுத்துவங்களிலும் அல்லாஹ் மட்டுமே வணங்கி வழிபடத் தகுதியானவன் என்ற ஏகத்துவக் கொள்கை பிரதிபலித்துள்ளது.

பொதுவான தூதுத்துவம்

ஒவ்வொரு வேதமும் அதற்கு முன்பு இறங்கிய வேதத்தை உண்மைப்படுத்துகிறது. அல்குர்ஆன் இன்ஜீலையும் அதற்கு முன்னுள்ள வேதங்களையும் உண்மைப்படுத்துகிறது. எனவே, எல்லா வேதங்களிலும் யாவருக்கும் பொதுவான சில ஒழுக்க, ஆன்மிக, பண்பாட்டுப் பெறுமானங்கள் இருப்பதை நாம் அவதானிக்கலாம். தொடராக வந்துள்ள இறைதூதுத்துவங்களில் உள்ள வளர்ச்சிப் போக்கையும் ஒத்த இயல்புகளையுமே இங்கு காண முடிகிறது. இந்தத் தொடரில்தான் இஸ்லாம் எக்காலத்திற்கும் பொருந்தும் வகையில் பூரணப்படுத்துப்பட்டுள்ளது.

‘இன்றைய தினம் உங்களது மார்க்கத்தை உங்களுக்கு நான் முழுமைப்படுத்தி விட்டேன். எனது அருட்கொடையையும் உங்கள் மீது பூரணப்படுத்தி விட்டேன். மேலும் நான் இஸ்லாத்தையே உங்களுக்கு மார்க்கமாகப் பொருந்திக் கொண்டேன்.’ (5: 3)

தாரிக் இப்னு ஷிஹாப் (ரழியல்லாஹு அன்ஹு) அறிவிக்கிறார்: ஒரு யூதர் உமர் (ரழியல்லாஹு அன்ஹு) அவர்களிடம் வந்து ‘இறைநம்பிக்கையாளர்களின் தலைவரே! நீங்கள் உங்கள் வேதத்தில் ஒரு வசனத்தை ஓதி வருகிறீர்கள். அது மட்டும் யூதப் பெருமக்களாகிய எங்களுக்கு அருளப் பெற்றிருந்தால் அருளப் பெற்ற அந்த நாளை நாங்கள் பண்டிகை நாளாக ஆக்கிக் கொண்டிருப்போம்’ என்று சொன்னார். அதற்கு உமர் (ரழியல்லாஹு அன்ஹு) ‘அது என்ன வசனம்?’ என்று கேட்டார். உடனே அந்த யூதர் மேற்கூறிய வசனத்தை (5: 3) எடுத்துக் காட்டினார். அப்போது உமர் (ரழியல்லாஹு அன்ஹு) ‘அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களுக்கு அந்த வசனம் அருளப் பெற்ற நாளையும் அருளப் பெற்ற நேரத்தையும் நான் அறிவேன். அது அரஃபா நாள் வெள்ளிக்கிழமை மாலை அருளப் பெற்றது’ என்று சொன்னார்கள். (முஸ்னத் அஹ்மத்)

நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் தம்மை, தமக்கு முன்னர் அனுப்பப்பட்ட தூதர்களுடன் இவ்வாறு ஒப்பிட்டுக் கூறினார்கள்: ‘எனக்கும் எனக்கு முன்னர் வந்த நபிமார்களுக்கும் இப்படி உவமை கூறலாம். ஒரு மனிதன் வீடொன்றைக் கட்டி அதனை அழகுற அமைக்கின்றான். அந்த வீட்டைப் பூரணப்படுத்துவதற்கு ஒரேயொரு செங்கல்லை மட்டும் வைக்க வேண்டி இருந்தது. அந்த வீட்டைச் சுற்றி வந்த மனிதர்கள் அதன் அழகைக் கண்டு ஆச்சரியப்படுகின்றனர். இந்த ஒரு செங்கல்லை மட்டும் வைத்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று சொல்கிறார்கள். நானே அந்த செங்கல். நான் நபிமார்களில் இறுதியானவர்.’ (அல்புகாரி)

மனித வரலாற்றின் ஆரம்ப காலத்தில் அனுப்பப்பட்ட இறைதூதர் நூஹ் (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்களுக்கு அருளப்பட்ட தூது முஹம்மத் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களுக்கு அருளப்பட்ட இறுதித் தூதுடன் எவ்வாறு ஒத்த தன்மையுடையது என்பதை அல்லாஹ் கூறுகின்றான்:

‘அவன் எதனை நூஹுக்கு உபதேசித்தானோ அதையே உங்களுக்கும் மார்க்கமாக ஆக்கினான். ‘மார்க்கத்தை நிலைநாட்டுங்கள்ள; அதில் பிரிந்து விடாதீர்கள்’ என்பதே உமக்கு நாம் வஹியாக அறிவித்ததும் இப்றாஹீம், மூஸா, ஈஸா ஆகியோருக்கு நாம் உபதேசித்ததுமாகும்.’  (42: 13)

அவ்வாறே, பனூ இஸ்ரவேலர்களிடையேயும் அரபிகளிடையேயும் அனுப்பப்பட்ட இறைதூதின் உள்ளடக்கம் ஒன்றே என்றும் அல்குர்ஆன் குறிப்பிடுகிறது. ‘அல்லாஹ்வையும் எங்களுக்கு இறக்கப்பட்டதையும் இப்றாஹீம், இஸ்மாஈல், இஸ்ஹாக், யஃகூப் ஆகியவர்களுக்கும் இவரது சந்ததிகளுக்கும் இறக்கப்பட்டதையும் மூஸாவுக்கும் ஈஸாவுக்கும் மற்றும் ஏனைய நபிமார்களுக்கும் அவர்களது இறைவனிடமிருந்து வழங்கப்பட்டதையும் நம்பிக்கை கொண்டோம். அவர்களில் எவருக்கிடையிலும் நாம் வேற்றுமை பாராட்ட மாட்டோம். நாங்கள் அவனுக்கே முற்றிலும் கட்டுபட்டவர்கள் என்று நீங்களும் கூறுங்கள்.’ (2: 136)

இறைநம்பிக்கை கொண்ட தன் அடியார்கள் முஹம்மத் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் வாயிலாக தமக்கு அருளப் பெற்ற வேதத்தை விரிவாகவும் முந்தைய நபிமார்களுக்கு அருளப் பெற்ற வேதங்களைப் பொதுவாகவும் நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும் என இந்த வசனத்தில் அல்லாஹ் வழிகாட்டுகிறான். அவர்களில் சில நபிமார்களைப் பெயர் குறிப்பிட்டும் மற்ற நபிமார்களைப் பொதுவாகவும் கூறி, அவர்களில் யாருக்கிடையிலும் பாகுபாடு காட்டக்கூடாது என்றும் அவர்கள் அனைவரையும் நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும் என்றும் கட்டளையிடுகிறான்.

மத சகிப்புத்தன்மை

அல்லாஹ் ஒருவனை மட்டுமே வணங்கி வழிபடுமாறு இஸ்லாம் போதித்தாலும் எந்த ஒரு மனிதனையும் பலவந்தமாக இஸ்லாத்தை ஏற்கச் செய்ய இந்த மார்க்கம் ஆணை பிறப்பிப்பதில்லை. அதை ஒவ்வொரு மனிதனினதும் சுதந்திரமான தீர்மானத்திற்கு விட்டிருக்கிறது.

‘இம்மார்க்கத்தைத் தழுவுவதில் எவ்வித நிர்ப்பந்தமும் இல்லை.'(2: 256)

இப்னு அப்பாஸ் (ரழியல்லாஹு அன்ஹு) கூறுகிறார்: அறியாமைக் காலத்தில் ஒரு பெண்ணுக்குப் பல தடவை குழந்தை பிறந்து இறந்து விட்டால் அவள் ‘அடுத்த குழந்தை உயிரோடு வாழ்ந்தால் அதை யூத மதத்தில் சேர்த்து விடுவேன்’ என்று சபதம் செய்வாள். அதன்படி பலர் இஸ்லாத்திற்குப் பின்பும் யூதர்களிடம் இருந்து வந்தனர். அப்போது அவர்களில் அன்ஸார்களின் பிள்ளைகளும் இருந்தனர். அவர்களுடைய பெற்றோர் ‘நாங்கள் எங்களுடைய பிள்ளைகளை யூதர்களிடம் விட்டு வைக்க மாட்டோம். இஸ்லாத்தில் இணைத்தே தீருவோம்’ என்றனர். அப்போதுதான் மேற்கூறிய (2: 256) வசனம் அருளப் பெற்றது. (அபூதாவூத்)

மற்றோர் அறிவிப்பில் இப்னு அப்பாஸ் (ரழியல்லாஹு அன்ஹு) கூறுகிறார்: இந்த வசனம் அன்ஸார்களில் பனூ ஸாலிம் பின் அவ்ஃப் எனும் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஹுஸைனி என்பவர் தொடர்பாக அருளப் பெற்றது. இவர் ஒரு முஸ்லிம். இவருடைய இரண்டு மகன்களும் கிறிஸ்தவர்களாக இருந்தனர். எனவே, இவர் நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களிடம் ‘என் புதல்வர்கள் இருவரும் கிறிஸ்தவ மதத்திலேயே பிடிவாதமாக இருக்கின்றனர். இஸ்லாத்தில் சேருமாறு அவர்களை நான் கட்டாயப்படுத்தலாமா?’ எனக் கேட்டார். அப்போதுதான் இந்த வசனத்தை அல்லாஹ் அருளினான். (தஃப்ஸீர் அத்தபரீ)

‘எங்களுடைய செயல்கள் எங்களுக்கு| உங்களுடைய செயல்கள் உங்களுக்கு. உங்கள் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும்’ (28: 55) என்ற நிலைப்பாட்டில்தான் முஸ்லிம்கள் இருந்தார்கள்.

இஸ்லாம் எப்போதும் அமைதி, சாந்தி, சமாதானம், சகவாழ்வு, நல்லிணக்கம், நல்லுறவு, பன்மைத்துவத்தை அங்கீகரித்தல் முதலான உத்தமங்களையும் சிறந்த பண்பாட்டு விழுமியங்களையும் வலியுறுத்தும் மார்க்கமாகும். அமைதியும் சாந்தியும் சாத்விகமும் நிறைந்த வாழ்வை இஸ்லாம் முதலில் தனிமனிதர்களிலும் குடும்பங்களிலும் தோற்றுவித்திட விரும்புகிறது. அதன் விரிவாக்கத்தின் அடுத்த கட்டமாக சமூகத்திலும் நாட்டிலும் இந்த உயர் பண்புகள் வியாபித்துப் பிரதிபலிக்க வேண்டும் என்றும் இஸ்லாம் எதிர்பார்க்கிறது. இஸ்லாத்தின் போதனைகளும் வழிகாட்டல்களும் இந்த மாபெரும் இலக்கை அடைவதற்காகவே வழங்கப்பட்டுள்ளன. இன்று இஸ்லாமிய வரலாறு போர்களாலும் இரத்தத்தாலும் வர்ணிக்கப்படுவது மிகவும் கவலையான விடயமாகும். உண்மையில் இஸ்லாத்தின் அடிப்படை அமைதியும் சமாதானமும் சகிப்புத்தன்மையுமாகும்.

நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களது மதீனா சாசனம் மூலமாக மதீனாவில் வாழும் அனைத்துப் பிரஜைகளுக்கும் நீதி, சமத்துவம், மனித உரிமைகள் முதலானவற்றுக்கு உத்தரவாதம் கிடைப்பதை அனைவரும் உறுதி செய்து கொண்டார்கள். பன்மைச் சமூகத்தில் வாழ்வியல் பெறுமானங்களையும் சகவாழ்வுக்கான அடிப்படைகளையும் அங்கு வாழ்ந்த அனைத்துக் குடிமக்களும் கண்டு கொண்டார்கள். மதம், நிறம், நிலம், பிரதேசம் முதலான வேறுபாடுகளைத் தாண்டி மதீனாவிலும் அதனைச் சூழவும் வாழ்ந்த அனைத்துக் கோத்திரங்களையும் இனங்களையும் உள்ளடக்கியதாக மதீனா சாசனம் அமைந்திருந்தது.

அவ்வாறே நஜ்ரான் கிறிஸ்தவ மக்களுடன் நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தமானது பன்மைத்துவம், சுதந்திரம், சகிப்புத்தன்மை, நீதி, சமத்துவம் ஆகிய சமூக விழுமியங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைந்திருந்தது. முஸ்லிம்களுக்கும் கிறிஸ்தவர்களுக்கும் இடையில் நடைபெற்ற மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இந்த உடன்படிக்கையை கிறிஸ்தவர்கள் பெரிதும் வரவேற்று அதில் பூரண திருப்தி அடைந்தார்கள். நஜ்ரான்வாசிகள் இஸ்லாத்தில் பொதிந்துள்ள தாராளத்தன்மையையும் சகிப்பின் விரிந்த பரப்பையும் இந்த ஒப்பந்தத்தின் உள்ளடக்க அம்சங்களில் கண்டு வியந்து போனார்கள். அது போன்றதொரு சகிப்புத்தன்மையின் வெளிப்பாட்டைக் கிறிஸ்தவர்களின் வரலாறு எங்கும் கண்டிருக்கவில்லை.

பன்மைத்துவமும் அதனைப் பேணுவதற்கான வழிகளும்

‘இன்னும் வானங்கள் மற்றும் பூமியைப் படைத்திருப்பதும் உங்களது மொழிகளும் உங்களது நிறங்களும் வேறுபட்டிருப்பதும் அவனது அத்தாட்சிகளில் உள்ளவையாகும். நிச்சயமாக இதில் அறிவுடையோருக்கு பல அத்தாட்சிகள் இருக்கின்றன.’ (30: 22)

மொழியாலும் நிறத்தாலும் வேறுபட்ட மக்கள் வாழ்கின்றனர். மனிதர்களின் மொழி, நிறம், இனம், இடம் ஆகியவை வௌ;வேறானவையாக இருப்பினும் மனித உணர்வுகளில் வித்தியாசமில்லை. அன்பு, பாசம், கோபம், துணிவு, விரக்தி, பெருமை, பணிவு, இரக்கம், முதலான உணர்ச்சிகள் அனைவருக்கும் உண்டு. ஒரே வர்க்கத்தில் எத்தனை இனங்கள்! எத்தனை நிறங்கள்! எத்தனை மொழிகள்! அழகில்தான் எத்தனை ரகங்கள்! குரலில்தான் எத்தனை சுரங்கள்! நடையில்தான் எத்தனை வகைகள்! தோற்ற அமைப்பில் மனிதர்கள் ஒன்றாக இருப்பினும் ஒவ்வொருவரையும் தனியே வித்தியாசப்படுத்தி அடையாளப்படுத்த சில வேறுபாடுகள் அவர்களது உடலமைப்பிலும் பண்புகளிலும் இருக்கவே செய்கின்றன. அவ்வாறே கொள்கையிலும் சிந்தனைப் பாங்கிலும் மனோபாவத்திலும் அணுகுமுறையிலும் மனிதர்கள் வேறுபட்டுத் திகழ்கிறார்கள். இது அல்லாஹ்வின் ஏற்பாடாகும்.

இவ்வாறு வேறுபட்ட மனிதர்களைக் கொண்ட ஒரு பன்மைச் சமூகத்தில் ஒன்றுபட்டு வாழ்வதற்கான சில வழிகளை சுருக்கமாக நோக்குவோம்:

1.         ஒருவரையொருவர் கண்ணியமாக நோக்குதல்

‘நிச்சயமாக நாம் ஆதமுடைய சந்ததியினரை கண்ணியப்படுத்தினோம்.’ (17: 70)

அல்லாஹ்வின் படைப்புகளிலேயே மனிதனே உயர்ந்த படைப்பாவான். மனிதனின் அழகிய தோற்றம், பகுத்தறிவு, ஆளுமை, உயர் பண்பு ஆகியவற்றால் அவன் சிறப்புற்று விளங்குகிறான். மனித சமூகத்தில் அனைவரும் சமம் என்று இஸ்லாம் கருதுகிறது. மனிதனாகப் பிறந்த ஒவ்வொருவரின் கண்ணியமும் பொருளும் உயிரும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்பதை இஸ்லாம் வலியுறுத்துகிறது.

தேசத்தில் வாழும் ஒவ்வொருவரும் தனது உள்ளத்தில் அமைதியையும் நிம்மதியையும் அனுபவிக்க வேண்டும். அதேவேளை தான் இந்த தேசத்தின் ஒரு பிரஜை என்பதை உணர வேண்டும்.

அமைதியும் நிம்மதியும் கோலோச்சுகின்ற ஒரு சமூகம்தான் உயர்ந்ததொரு நாகரிகத்தைக் கட்டியெழுப்புவதற்கான உளப்பாங்கையும் மனவலிமையையும் பெற்றுக் கொள்கிறது. அறிவுபூர்வமாகவும் நிதானமாகவும் சிந்தித்து கருமமாற்றும் நற்பிரஜைகளைக் கொண்ட நாடே அபிவிருத்தியை நோக்கி நகர முடியும். கல்வி, அரசியல், பொருளாதாரம், சுகாதாரம் ஆகிய துறைகளில் முன்னேற்றங்களைக் காண முடியும். இனம், மொழி, மதம், நிறம் ஆகிய அனைத்து வேறுபாடுகளையும் தாண்டி நாம் அனைவரும் ஒரு தாய்நாட்டின் குடிமக்கள் என்று சிந்திக்கும் மனோபாவம் ஒவ்வொருவரிடத்திலும் வராத வரை நாட்டில் ஆக்கப் பணிகள் வரை முடியாது. இனத்தாலும் மதத்தாலும் மொழியாலும் வேறுபாடுகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டு பிளவுபட்டுச் செல்லும் மனிதர்கள் இனவாதத்திலும் வன்முறைகளிலும் கலவரங்களிலும் காலத்தைக் கடத்தி தங்கள் வாழ்நாளை வீணடித்து விடுவார்கள். அத்தகையவர்கள் மனித குலத்தின் நன்மைக்கோ நாட்டின் வளர்ச்சிக்கோ எந்தப் பங்களிப்பையும் செய்யப் போவதில்லை.

2.         உண்மையான அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தல்

‘மனிதர்களே! நிச்சயமாக நாம் உங்களை ஓர் ஆண், ஒரு பெண்ணிலிருந்தே படைத்து, நீங்கள் ஒருவரை ஒருவர் அறிந்து கொள்வதற்காக உங்களை கிளைகளாகவும் கோத்திரங்களாகவும் ஆக்கினோம். உங்களில் மிக பயபக்தியுடையவரே நிச்சயமாக அல்லாஹ்விடத்தில் உங்களில் மிக கண்ணியத்திற்குரியவர். நிச்சயமாக அல்லாஹ் நன்கறிந்தவன்ள; நுட்பமானவன்.’ (49: 13)

இங்கு அல்லாஹ் மனிதர்களை வேறுபட்டவர்களாகப் படைத்திருப்பதன் நோக்கம் ‘ஒருவரை ஒருவர் அறிந்து கொள்வதற்காக’ என்று கூறுகிறான். இந்த நாட்டிலுள்ள பிற சமூகங்களைப் பற்றி முஸ்லிம்கள் தெளிவாக அறிந்து வைத்திருக்க வேண்டும். பௌத்த மதம், கிறிஸ்தவ மதம், இந்து மதம் ஆகியவை பற்றி ஓரளவாவது தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். பிற சமூகத்தார்களின் மத அனுஷ்டானங்கள், கலாசாரம், மதிக்கப்பட வேண்டிய அடையாளச் சின்னங்கள், அவற்றுக்கு அவர்கள் கொடுக்கின்ற முக்கியத்துவம் முதலானவற்றையும் முஸ்லிம்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

நமது அடையாளத்தைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்த வேண்டும். எங்களுக்கு இரண்டு அடையாளங்கள் உள்ளன:

1.         நான் ஒரு முஸ்லிம். நான் அல்லாஹ்வை என் இறைவனாக ஏற்றுள்ளேன். அதில் நான் மிக உறுதியாக இருக்கிறேன். அந்த வகையில் எனக்கு முஸ்லிம் சமூகத்தில் ஓர் அங்கத்துவம் இருக்கிறது.

2.         நான் ஓர் இலங்கையன். நான் இந்த நாட்டை நேசிக்கிறேன். என் தாய்நாட்டில் ஒரு நற்பிரஜையாக வாழ முற்படுகிறேன். இந்த நாட்டின் சட்டத்தையும் ஒழுங்கையும் நான் பேணி நடப்பேன். நான் முஸ்லிமல்லாத சமூகங்களோடும் உறவாடி, நேசம் பாராட்டி, இன்ப – துன்பங்களில் பங்கெடுத்து வாழ விரும்புகிறேன்.

சிறுபான்மையினர் என்ற உணர்வும் பிரதான நீரோட்டத்திலிருந்து ஒதுங்கிச் செல்லும் மனோபாவமும் நம்மிடம் இருக்கக் கூடாது. நான் இலங்கைத் திருநாட்டுக்குரியவன் என்பதை உளப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்க வேண்டும். இலங்கையின் பிரஜாவுரிமையை வைத்துக் கொண்டு வேறொரு முஸ்லிம் அல்லது அரபு நாட்டின் கற்பனையில் இங்கு வாழ முடியாது.

நம்மைப் பற்றி பிற சமூகத்தார்களது புரிதலையும் நாம் தெரிந்திருக்க வேண்டும். நம்மைப் பற்றி அவர்களிடமுள்ள பிழையான புரிதல்களை அவர்களுக்கு எடுத்துக் கூறி, உண்மை நிலையை விளக்க வேண்டும். அவசியமற்ற ஒரு பயத்தை நமது உள்ளத்தில் ஏற்படுத்திக் கொள்ளக் கூடாது. ஏனெனில், அதுவே நம்மைப் பற்றிய ஒரு தவறான கண்ணோட்டம் தோன்றுவதற்குக் காரணமாக அமையலாம்.

3.         நீதியும் சமத்துவமும்

‘நிச்சயமாக அல்லாஹ் நீதியையும் இஹ்ஸானையும் ஏவுகிறான்.’        (16: 90)

பல்லின சமூகங்களுக்கு மத்தியில் நீதியும் சமத்துவமும் நிலைபெறுவது மிக அவசியமானதாகும். நீதியின்றி பன்மைத்துவம் வெற்றியளிக்க முடியாது. இஸ்லாத்தில் மட்டுமன்றி வேறு மதங்களிலும் நீதியும் நேர்மையும் வலியுறுத்தப்படுகின்றன.

நபித்துவத்திற்கு முன்பு நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் ‘ஹில்ஃபுல் ஃபுழூல்’ எனும் ஓர் ஒப்பந்தத்தில் கலந்து கொண்டார்கள். அநீதி இழைக்கப்பட்டவருக்கு நீதியைப் பெற்றுக் கொடுப்பதே அதன் சுருக்கமாகும். ‘இஸ்லாத்தின் வருகைக்குப் பின்னரும் உடன்பாடு காண்பதற்கு எனக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டால் அதை ஒப்புக் கொள்வேன்’ என்று நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) கூறினார்கள். (அல்பிதாயா வந்நிஹாயா- இப்னு கஸீர்)

அந்த ஒப்பந்தத்தின் மூலம் மக்கத்து மனிதர்கள் நீதிக்காக குரல் கொடுப்பது தங்களது குல, கோத்திர இணக்கப்பாட்டை விட முக்கியமானதாகக் கருதினார்கள். அப்படியானால், உலகத்திலுள்ள சில நடைமுறைகள் இஸ்லாத்தின் கோட்பாடுகளோடு உடன்படுபவையாக இருந்தால் அவற்றில் முஸ்லிமல்லாதவர்களுடனும் இணைந்து செயற்படுவது அவசியமானதாகும்.

‘மனிதர்களில் சிலரை மற்றும் சிலர் மூலம் அல்லாஹ் தடுக்காதிருந்திருப்பின் ஆசிரமங்களும் கிறஸ்தவ ஆலயங்களும் யூதர்களின் கோயில்களும் அல்லாஹ்வின் பெயர் அதிகம் நினைவுகூரப்படும் மஸ்ஜிதுகளும் தகர்க்கப்பட்டிருக்கும்.’  (22: 40)

இந்த வசனம்  ஒவ்வொரு சமூகத்தாலும் அடுத்த சமூகங்களின் மத வழிபாட்டுத் தலங்கள் பாதுகாக்கப்படுவது அவசியம் குறித்து வலியுறுத்துகிறது.

4.         தேசத்துக்குப் பங்களிப்புச் செய்தல்

‘உங்களில் ஒவ்வொரு சமூகத்தவருக்கும் சட்டத்தையும் வழிமுறையையும் நாம் ஏற்படுத்தி இருக்கின்றோம். அல்லாஹ் நாடியிருந்தால் உங்களை ஒரே சமூகமாக ஆக்கியிருப்பான். எனினும், உங்களுக்கு அவன் வழங்கியவற்றில் உங்களைச் சோதிப்பதற்காகவே இவ்வாறு செய்தான். எனவே, நன்மைகளுக்காகப் போட்டி போட்டுக் கொள்ளுங்கள்.’ (5: 48)

மனிதர்களுடைய விவகாரங்களைப் பொறுத்தவரை அல்லாஹ்வின் நாட்டத்தில் பன்மைத்துவம் இருந்துள்ளது. பல்லின சமூகத்தில் ஓர் அங்கத்தவராக இருந்து கொண்டு அறிவு ரீதியாக, சமூக ரீதியாக, கலாசார ரீதியாக, பொருளாதார ரீதியாக, அரசியல் ரீதியாக நமது தேசத்தை ஒரு சிறந்த வாழ்விடமாக மாற்றியமைக்க நாம் எவ்வாறு பங்களிப்புச் செய்யலாம், அதனூடாக எழும் சவால்களை எவ்வாறு எதிர்கொள்ளலாம்? ஏன்று சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

வேறுபட்ட பின்னனி, வரலாறு, கலாசாரம், கோட்பாடுகள் போன்றவற்றைக் கொண்ட பன்மைத்துவ சமூகத்தில் கால் பதித்த நிலையிலேயே தேசத்தின் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்து கொள்ளவும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வைக் குறைக்கவும் நல்லொழுக்க மாண்புகளை மேம்படுத்தவும் சமூகத் தீமைகளை இல்லாதொழிக்கவும் ஒரு முஸ்லிம் என்ற வகையில் எனது வகிபாகம் என்ன? என்று சிந்திக்க வேண்டும். எனவே, பன்மைத்துவம் மனிதர்களிலும் சமூகத்திலும் நாட்டிலும் நன்மைகளைத் தோற்றுவிக்க துணை செய்ய வேண்டும் என்பதே அல்குர்ஆனின் எதிர்பார்ப்பாகும். அதற்காகப் போட்டி போடுமாறும் அல்குர்ஆன் பணிக்கிறது.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *